FAQ November 28, 2008
Ang Alamat ng Isang Dyosa
== > Sino ka?
Ako si Maria Kakaw, isang diwata na nagmamay-ari ng malaking kakawan. Ang mga kakaw na ito ay kinakarga ko sa aking gintong barko at binebenta ko sa ibat-ibang panig ng mundo. Kapalit ng mga kakaw na ito, binibigyan nila ako ng gintong kagamitan. Hinihiram pa nga ninyo ang mga yun, di ba?
===> Kung diwata ka nga, bakit marunong ka mag blog?
Haler! Diwatang Pinoy kaya ‘to! Lam mo naman basta Pinoy, dapat lageng “in”!
==> Ah, okay. So anu ginagamit sa pag ba blog?
Syempre kompyuter, tange!
==> Ows? May kompyuter rin pala ang mga diwata?
Gintong barko nga meron me, kompyuter pa kaya. tse! Common sense naman. Ehehehe
===> Bakit ka nagba blog?
Wala kasi akong magawa. Saka hinahanap ko yung mga humiram sa kin ng mga utensils ko. Di pa kasi sinasauli eh.
===> Sabi sa Google e matagal na panahon na buhat ng ikaw ay nakipaghalubilo ulit sa mga tao. Bakit ka bumalik ngayon?
Ahm, kailangang kailangan ko lang talaga kasi makuha ulit yung mga utensils. Importante lang.
===> Panu naman makakatulog ang blogging nun?
Nagbabasakali lang naman ako dito sa blogging. Hirap kasi mag door-to-door pa ko sa pagtatanung kung asan na yung mga kayamanan ko.
===> Bakit di ka manawagan sa TV o sa diyaryo?
Naisipan ko nga eh. Kaya lang medyo mahal. Wala akong budget!
===> Talaga? Di ba nag-eexport ka ng kakaw? May gintong boat ka pa nga eh? Bat wala kang pera?
Ganito kasi yun. Ang Tsina at Amerika ang pinakamalaking merkado ko. Sa Tsina, ginagawa kasi nilang tsokolate ang mga kakaw. Eh hinaluan ba naman ng melamin ang mga tsokolate. Bawal yun. Ayun tuloy, tigil ang produksyon. So tumigil na rin sila sa pag-aangkat ng mga kakaw sa akin. At sa Amerika naman, alam nyo na, naghihirap na ang ekonomiya nila ngayon kaya mas konti nalang binibili nila ng kakaw ngayon. Kaya yun, nalulugi na ang negosyo ko. Naisangla ko na ang gintong boat ko eh. Kaya dapat maibalik sa akin ang mga gintong things ko.
===> Kawawa ka naman pala. Sige manawagan ka na lang dito.
Ahmm okay…wait…( retouch ng make-up at suklay ang hair)….
*clears throat*
Hoy mga walanghiya kayo! Ibalik nyo sakin ang mga kagamitan ko! Ang kakapal ng mukha niyo! Wala kayong utang na loob!
====> Teka, huminahon ka. Tagal na panahon na nang nangyari ang panghihiram, diba? Baka patay na yung mga humiram nun.
Uu nga nuh. Di ko naisip yun ah. Ah okay, so mananawagan nalang ako sa sinu man sa inyo na nakamana ng mga gintong plato, kutsara, at tinidor sa mga ninuno nila. Pag yung mga yun ang may nakalagay na initials na M.K. , pihado sa akin yun. Pakibalik lang pleasee. Thank you! *sob* *sob*
(insert credits)
Ito na naman..nanaman November 28, 2008
I’m gonna start blogging. Again. And this time, i’m taking it seriously.
The one thing that kept me sane here in the office was taken away. Asar.
So I have to do something that would relieve me from the constant state of ennui. If I don’t, I might snap any minute and start tossing people out of the window. And that won’t be pretty. ( Yah think?) ehehehe
And what’s a better thing do in an office where there’s internet, but you can’t use it to chat online and you can’t access to important sites like *coughs* youporn, than blogging. After all, its my 10th most favorite thing to do in the world, just below eating barbeque and watching the cursor blink. ( Well, I could actually do the work that I’m being paid for to do, but where’s the fun in that?)
So, this is gonna be a start of a new era.
Hello, blogosphere! Trouble is on its way!
